Κίνητρα vs Οικονομικής ύφεσης

Η αφορμή: Αφορμή για το κείμενο αυτό, στάθηκε η κουβέντα που είχα προ ημερών με έναν πολύ αξιόλογο φίλο (έτσι θεωρώ) και συνάδελφο. Τον ευχαριστώ για την υπομονή, τις συμβουλές και την υποστήριξη. Το είχα απόλυτη ανάγκη. Πιστεύω πως πρέπει κάπως να βάλω τις απόψεις μου σε μια σειρά και αντίστοιχα να καταγράψω τι σκέφτομαι (συγκροτημένα) .

Συνέχεια εδώ.

Ναυτιλιακές επιχειρήσες – Κίνητρα vs Οικονομικής ύφεσης (μέρος 2ο)

“Αλήθεια το HR στην δική σου εταιρία, τι κάνει;¨.
Βρήκα εξαιρετικά δύσκολο να γράψω το δεύτερο μέρος των σκέψεων μου. Όχι γιατί δεν υπάρχουν προτάσεις που και οικονομικές είναι αλλά και εφαρμόσιμες αλλά κυρίως γιατί κάποιες από αυτές τις προτάσεις με έβρισκαν αντίθετο από ταξικής,προσωπικής και επαγγελματικης άποψης.
Νοιώθω πως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αποδέχομαι αμάσητη την αιτίαση πως “λεφτά δεν υπάρχουν” και αναγκαστικά μπαίνω εξαρχής στο παιχνίδι με προκαθορισμένη κατεύθυνση.
Αν και οφείλω στον εαυτό μου, τους εργοδότες μου και στους συναδέλφους να είμαι αντικειμενικός, η παραπάνω υπόθεση εργασίας , αυτόματα με κατατάσει στην μιά πλευρά και δεν είναι η πλευρά που κανονικά είμαι.
Άλλωστε, το “λεφτα δεν υπάρχουν” χρησιμοποιείται αφειδώς ως δικαιολογία για απολύσεις, για εκβιασμούς και μειώσεις ή ακόμα για άμισθη εργασία.
Ταυτόχρονα  , η έλλειψη κινήτρων ή παραπάνω χρημάτων χρησιμοποιείται από την άλλη πλευρά ως δικαιολογία για αδιαφορία στον χώρο εργασίας.
Αποφάσισα λοιπόν να αφήσω απ’έξω τις προσωπικές μου απόψεις και να δημιουργήσω ένα σενάριο (όχι και πολύ ρεαλιστικό ομολογώ) , όπου θεωρω ότι :
  • Υπάρχει αντικειμενικά οικονομική ύφεση
  • αναφέρομαι σε ευσεινήδητους εργοδότες και εργαζόμενους
  • εργοδότες και εργαζόμενοι δεν είναι στα πρόθυρα της οικονομικής εξαθλίωσης
  • οι παραπάνω διέπονται από αλληλοκατανόηση,αλληλεγγύη και κοινούς στόχους
  • η εταιρία έχει ένα τμήμα προσωπικού (HR) που λειτουργεί μεν κάτω από τις οδηγίες του management αλλα αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, νοιάζεται και σέβεται τον εργαζόμενο και την θέση του καθώς και την διαδρομή του από την θάλασσα στο γραφείο
Βάση τα ανωτέρω, παραθέτω στο τέλος της σελίδας ορισμένα άρθρα για όσους ενδιαφέρονται και ας κάνει ο καθένας ότι πιστεύει καλύτερο. Αν δεν κάνει, ας ρωτήσει τον εαυτό του ΓΙΑΤΙ!
 Σε αυτά τα άρθρα , το μόνο που θα προσθέσω είναι πως τον σημαντικότερο ρόλο όλων πρέπει να αναλάβει ένα σοβαρο HR που θα φροντίζει :
  • Να διατηρούνται οι ισορροπίες
  • Να τονίζονται τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της εταιρίας σε σχέση με τις αλλές του χώρου στην Ελλάδα ή το εξωτερικό (πχ ασφαλιστικές παροχές, ενδιαίτηση εντός της εταιρίας κτλ)
  • Να είναι ευέλικτο και με κατανόηση
  • Να εμπνέει και θα μεταβιβάζει τον σεβασμο
  • Να είναι δραστήριο
Για τα παραπάνω δεν χρειάζονται χρήματα από πλευράς εταιρίας, αλλά διάθεση και κατανόηση – Όχι αφορισμοί και άσκοπες κατηγορίες εκατέρωθεν. Δυστυχώς το βάρος πέφτει στο management για το καλό της ίδιας του της περιουσίας.


Ναυτιλιακές επιχειρήσεις – Κίνητρα vs Οικονομικής ύφεσης (μέρος 1ο)

“Τα κίνητρα με στόχο την αποδοτικότερη εργασία είναι σήμερα σημαντικότερα από ποτέ. Καταλαβαίνω την άποψη των εργοδοτών  πως η συνέπεια τους θα έπρεπε να είναι αρκετή για τους εργαζομένους τους, μα δυστυχώς στην πράξη (και αυτό είναι το πρόβλημα)  η συνέπεια τους ούτε επιβραβεύεται ούτε θεωρείτε από τους περισσότερους υπαλλήλους ως επιβράβευση των προσπαθειών τους και κίνητρο για  να κάνουν το κάτι παραπάνω”.

Η αφορμή: Αφορμή για το κείμενο αυτό, στάθηκε η κουβέντα που είχα προ ημερών με έναν πολύ αξιόλογο φίλο (έτσι θεωρώ) και συνάδελφο. Τον ευχαριστώ για την υπομονή, τις συμβουλές και την υποστήριξη. Το είχα απόλυτη ανάγκη. Πιστεύω πως πρέπει κάπως να βάλω τις απόψεις μου σε μια σειρά και αντίστοιχα να καταγράψω τι σκέφτομαι (συγκροτημένα) . Μάλλον τελικά για καλό σκοπό.

Αντί εισαγωγής: Είμαι από την φύση μου αισιόδοξο άτομο, προσπαθώ να αποφύγω την άσκοπη γκρίνια και να κάνω το καλύτερο για μένα , την ομάδα μου και τον οργανισμό στον οποίο εργάζομαι. Διαφωνώ ή εκνευρίζομαι μόνο για το καλύτερο, για να γίνουν περισσότερα και αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι να κρύβομαι πίσω από οθόνες, χρόνια ολόκληρα χωρίς να προσπαθώ είτε να αλλάξω τα κακώς κείμενα ή να υιοθετήσω τα καλώς.

Γιατί με νοιάζει: Η δουλειά μου αποτελεί ως τώρα πρώτη προτεραιότητα μου, σε αυτή στηρίζω την προσωπική και επαγγελματική μου πρόοδο και για λογαριασμό της έχω λάβει κατά καιρούς επίπονες αποφάσεις.

Το σήμερα: Το “σήμερα” όπως το γνωρίζουμε διακρίνεται από 2 αλήθειες.  Την αλήθεια των συνεπών ναυτιλιακών εταιριών και την αλήθεια των εργαζομένων σε αυτές.

Αλήθεια νο. 1: Η παγκόσμια και η εθνική οικονομική ύφεση έχει φέρει σε δυσχέρεια τους συνεπείς εργοδότες. Η διατήρηση των μισθών σε προ κρίσης επίπεδα , η συνέπεια στις πληρωμές και τα συμφωνηθέντα προνόμια, η διατήρηση των θέσεων εργασίας και ταυτόχρονα το αναμενόμενο κέρδος – πράγματα αυτονόητα για τους ίδιους μέχρι πρίν λίγο καιρό – αποδεικνύονται πάζλ δυσεπίλυτο.

Αλήθεια νο. 2: Η παγκόσμια και η εθνική οικονομική ύφεση έχει φέρει σε δυσχέρεια τους υπαλλήλους ακόμα και για τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις , που θεωρητικά έχουν επηρεαστεί το λιγότερο σε σχέση με τους υπόλοιπους κλάδους της ελληνικής οικονομίας.

Η καθημερινότητα , παράλληλα σχεδόν με αυτή των εργοδοτών, θυμίζει αγώνα επιβίωσης, άγχος για την διατηρηση της θέσης και την ύπαρξη καθεαυτης της εταιρίας, την κάλυψη των οικογενειακών αναγκών στην εποχή της φοροκαταιγίδας και των περικοπών, “βομβαρδισμός” κακών νέων και απαισιοδοξίας.

Βάση των παραπάνω , είναι πρακτικά αδύνατο να πιστεψει κανείς ότι οι υπάλληλοι, θα αναθαρέψουν ψυχολογικά και συνειδητά θα εργασθούν σκληρότερα , θα καταλάβουν το συμφέρον τους , επειδή η εταιρία συνεχίζει να τους πληρώνει τακτικά. Ίσως να έπρεπε να το αντιλαμβάνονται, συμφωνώ, αλλά αυτο πρακτικά δεν ισχύει, δέν γίνεται . Μυρίζει εκβιασμό, ενισχύει την ανασφάλεια τους και εν πάσει περιπτώση δεν αποτελεί τρόπο προσέγγισης που θα οδηγήσει σε άυξηση της απόδοσης και συνεπώς σε κερδοφορίας της εταιρίας.

Καταλαβαίνω την άποψη των εργοδοτών  πως η συνέπεια τους θα έπρεπε να είναι αρκετή για τους εργαζομένους τους, μα δυστυχώς στην πράξη (και αυτό είναι το πρόβλημα)  η συνέπεια τους ούτε επιβραβεύεται ούτε θεωρείτε από τους περισσότερους ως επιβράβευση των προσπαθειών τους και κίνητρο για το κάτι παραπάνω.

Είναι οι υπάλληλοι Αχάριστοι; Χαζοί; Φαταούλες & παρτάκηδες;  Δεν ξέρω – Γνωρίζω όμως το αποτέλεσμα της ψυχολογίας τους.

Αποτέλεσμα:Δυσπραγία, χαμηλή αποδοτικότητα, έλλειψη κινήτρων, άσκοπη γκρίνια και κούραση – Χτυπήματα ανελέητα στην ήδη χτυπημένη Ναυτιλιακή μας Βιομηχανία.

Τι κάνουμε: Ναυτιλιακές επιχειρήσες – Κίνητρα vs Οικονομικής ύφεσης (μέρος 2ο)