Ο δικηγόρος του διαβόλου-μιά άλλη άποψη για τις δικές μας ευθύνες (αυτοκριτική)


Η ναυτιλία, η δύναμη αυτή που συντηρεί και συντηρείται απο εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, βρίσκεται σε τροχιά ανάκαμψης αλλά και στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος αν κρίνει κανείς από τα καθημερινά άρθρα στον τύπο. Πάντως , και για τα δυό παραπάνω επιχειρήματά μου ,που δικαιολογούν την αισιοδοξία, υπάρχουν ενστάσεις.

Η ανάκαμψη δέν είναι σίγουρη μιάς και ο αριθμός των νέων πλοίων που έρχονται στην αγορά είναι μεγαλύτερος από όσα αυτή μπορεί να αντέξει. Εδώ αναρωτιέμαι όμως πόσα από τα συμβόλαια παραλαβής πλοίων τελικά θα εκτελεστούν. Δηλαδή πόσα τελικά πλοία θα φτάσουν στην θάλασσα και πώς θα επηρεάσουν στην διαμόρφωση των ναύλων. Από την άλλη η δημοσιότητα και οι συναντήσεις των υπευθύνων που φέρνουν τα ναυτιλιακά θέματα στην επιφάνεια, είναι για κάποιους άλλη μια σειρά ανούσιων συζητήσεων που δεν θα προσφέρουν κάτι αξιόλογο. Ουδέν σχόλιον!

Παρά την αύξηση της ζήτησης για ναυτιλιακά στελέχη , η ανεργία και οι χαμηλοί –σχετικά με παλαιότερες χρονιές- μισθοί εισόδου είναι δεδομένα που δεν μπορούν να αγνοηθούν. ‘Οπως και η ψυχολογία όσων ψάχνουν δουλειά χωρίς αποτέλεσμα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν θα αναζητήσουν αναλύσεις και βαθυστόχαστες επεξηγήσεις. Εκείνοι απλά αναρωτιούνται «γιατί δεν μπορώ να βρώ την δουλειά που τόσο χρειάζομαι» και «πως είναι δυνατόν οι εταιρείες να διώχνουν ή να μην παίρνουν στην δούλεψή τους έμπειρους ανθρώπους..» ή «τι σόι σύστημα είναι αυτό επιτέλους..». Από την πλευρά τους έχουν δίκιο και δεν μπορεί κανείς να τους κατηγορήσει. Και ακόμα χειρότερα σε πολλές περιπτώσεις έχουν λόγους να σκέφτονται με αυτό τον τρόπο.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Δεν πιστεύω δηλαδή πως υπάρχει ένα σχέδιο τέτοιο ώστε όλες οι ναυτιλιακές εταιρείες να διώχνουν έμπειρα ή μεγαλύτερα σε ηλικία στελέχη και πως ωθούν στην έξοδο χιλιάδες κόσμου μόνο γιατί είναι ακριβοί. Για μένα, δέν γίνεται , δεν μπορεί να γίνεται κάτι τέτοιο και μάλιστα τόσο απλά. Άλλωστε κάποιες εταιρείες τώρα επενδύουν στους έμπειρους για να τους έχουν όταν πρέπει. Όπως και να έχει , η σκέψη και η χάραξη πολιτικής από την κάθε εταιρεία ξεχωριστά οφείλει και συνήθως είναι περισσότερο πολύπλοκη.

Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε και τι σημαίνει «διώχνω» και πια τμήματα / είδη εταιρειών έχουν τις μεγαλύτερες απώλειες. Για αυτό το κομμάτι θα χρειαστώ την δική σας βοήθεια για ένα αναλυτικό άρθρο.

Σημαίνει όμως απαραίτητα «διώχνω» η προτίμηση σε νεότερους σε ηλικία υπαλλήλους; Αυτό κάποιοι το ονομάζουν «επένδυση στο μέλλον» που σε συνδυασμούς μπορεί να είναι αποδοτική. Επένδυση λόγω ηλικίας και κόστους φυσικά καθώς οι εταιρείες ως οικονομικοί οργανισμοί αγοράζουν τώρα φτηνά το δυναμικό τους και όταν η αγορά γυρίσει – και με συγκεκριμένες προυποθέσεις- θα δρέψουν τους καρπούς των «φτηνών» αλλά σωστών επιλογών τους . Ελπίζω να γίνεται κατανοητό το τι θέλω να πω. Είναι κάτι σαν τις μετοχές ας πούμε…

Βλέπετε πως για μια φαινομενικά απλή σειρά ερωτήσεων , μπορούν να υπάρξουν πλήθος άλλων ερωτήσεων αλλά και απαντήσεων ανάλογα την οπτική γωνία. Ωφελούν όμως σε τίποτα αυτά; Ωφελεί κάποιον αυτή η αντιπαράθεση επιχειρημάτων;

Ο καθένας μας βλέπει τα πάντα από την δική του σκοπιά , το ίδιο οι εταιρείες , αντίστοιχα οι συνάδελφοι και οι άνεργοι συνάδελφοι. Αυτό που προσωπικά δεν μπορώ να δεχθώ είναι οι απολύσεις με πρόσχημα/δικαιολογία την μείωση του κόστους. Αν αυτός είναι ο λόγος , τότε είναι απαράδεκτος. Και ακόμα και άν βραχυπρόθεσμα ακούγεται λογικός , μακροπρόθεσμα (όπως έχω πει σε άλλο κομμάτι) είναι επικίνδυνος (εδώ και εδώ).

Αρκετά όμως με τα σφάλματα των εταιρειών. Η συζήτηση άλλωστε έχει ξαναγίνει…και πιθανότατα θα ξαναγίνει.

Για μένα είναι η ώρα ΚΑΙ για αυτοκριτική. Εμείς υπήρξαμε/ είμαστε αλάνθαστοι; Διευκρινίζω για να μη παρεξηγηθω, πως δεν αναφέρομαι στις πάμπολλες τραγικές περιπτώσεις όπου οι απολύσεις γίνονται με πρόσχημα το κόστος αλλά ούτε και σε εκείνες που έμπειροι συνάδελφοι δεν προσλαμβάνονται γιατί είναι ακριβοί και σαφώς δεν δεν εχω διάθεση και λόγους να θίξω το πλήθος των συναδέλφων – με ή χωρίς δουλειά-  που σκίζονται και που λατρεύουν το επάγγελμα που κάνουν/έκαναν.

Ώς συνήθως μας αρέσει ή μας βολεύει να αναγνωρίζουμε τις ευθύνες των άλλων , ενώ ταυτόχρονα αρνούμαστε συστηματικά σχεδόν να δούμε τις δικές μας. Τις ευθύνες μας, ημών που στελεχώνουμε τα γραφεία και τα πλοία. Ο οπορτουνισμός, η αλαζονεία , το κυνήγι για το κέρδος , η μείωση κόστους λειτουργίας δεν είναι έννοιες που απευθύνονται μόνο σε οικονομικούς οργανισμούς. Αντιπροσωπεύουν και άτομα/ιδιώτες/υπαλλήλους. Ποιός δικαιολογείται και ποιός όχι;

Για μια εταιρεία, μείωση κόστους σημαίνει ακόμα και επιβίωση, διατήρηση κάποιων θέσεων εργασίας , ενώ η πολιτική να προσλαμβάνονται νεότεροι στην ηλικία όπως είπα και παραπάνω, μπορεί να σημαίνει μια καλή επένδυση για το μέλλον. Αντίστοιχα για τον ιδιώτη/ υπάλληλο γίνονται αντίστοιχες σκέψεις και υπολογισμοί , δεν είναι έτσι; Εμείς με λίγα λόγια, δέν έχουμε ευθύνη νοοτροπίας; (δες εδώ σχόλιο για νοοτροπία κάποιων νεοεισερχόμενων στον χώρο).

Έχω και άλλες ερωτήσεις που και έμενα με βασάνισαν σε κάποιες στιγμές της πορείας μου. Μια από αυτές είναι αν  οι εφοπλιστές είναι άραγε “ανίκανοι” να καταλάβουν πόσο σημαντικός είναι ο κόσμος τους στα βαπόρια και στην στεριά; Έλληνες και ξένοι. Ακόμα και όταν δεν έχουν πλήρη εικόνα, προσωπικά το αποκλείω. Είναι πολύ πιο έξυπνοι . Εμείς το έχουμε καταλάβει ; Έχουμε καταλάβει τον ρόλο μας; Τι έχουμε καταλάβει τέλος πάντων;

Ειδικά για τα πλοία , ποιός έχει την ευθύνη να κάνει τον ναυτικό να νοιώσει σημαντικός, και τι πραγματικά σημαίνει για εμάς του γραφείου αλλά και για την εταιρεία κατ’ επέκταση; Η ίδια η εταιρεία θα απαντήσει κάποιος! Ναι, σωστά! Μόνο που η εικόνα της εταιρείας είμαστε εμείς. Οι συνάδελφοι του ναυτικού , οι υπάλληλοι του γραφείου και σίγουρα όχι μόνος του ο πλοιοκτήτης. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως οι πλοιοκτήτες ΔΕΝ γίνεται να έχουν πλήρη εικόνα και δεν μπορούν να είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το τι βγάζει η εταιρεία προς τα έξω. Οι πλοιοκτήτες πληρώνουν ανθρώπους για αυτή την δουλειά και αυτοί πρέπει να κάνουν την δουλειά τους σωστά.

Δεν δικαιολογώ την “άγνοια”. Δεν δικαιολογώ όμως και εμάς να ξεχνάμε να θυμίσουμε στους αξ/κους και τα πληρώματα αλλά και στους ίδιους μας τους εαυτούς , τι σημαίνει για έναν οργανισμό η θέση και η εργασία μας. Η άποψη μου δηλ. είναι πως , ίσως να φταίμε και εμείς που κάποιοι δεν σέβονται κάποιους. Αν δεν φροντίζουμε εμείς να το υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας, υπάρχει περίπτωση να το θυμηθεί κάποιος άλλος για λογαριασμό μας;

Τα παρακάτω μου ήρθαν αυθόρμητα με αφορμή συζητήσεις και περιστατικά που με επηρέασαν κατά περιόδους και σίγουρα απασχολούν ακόμα πολλούς από εμάς. Αν και δεν αποτελούν κανόνα, είνα παθογένειες που υπάρχουν και συντηρούνται χρόνια τώρα. Ελπίζω κάποια στιγμή να τα πάρω ένα-ένα και να βγεί το ζουμί και ίσως και μια λύση/πρόταση για το καθένα από αυτά:

  • Φταίνε οι εταιρείες σαν οργανισμοί άν παλαιοί και νέοι wannabe-συνάδελφοι είναι αλαζόνες και καβαλημένοι;  Ποιος και τί διαμορφώνει αυτή την νοοτροπία; (ευτυχώς οι περισσότεροι θέλω να πιστεύω πως δεν είναι έτσι-έχω συναντήσει ελάχιστους σε αυτό το στύλ και όποτε χρειάστηκα βοήθεια την είχα).
  • Είναι ή δεν είναι το βαπόρι η καρδιά της δουλειάς μας; Τι γνωρίζουμε και τι κάνουμε ώστε να τονιστεί αυτό;
  • Είμαστε εσωστρεφείς ή όχι ; Γιατί σκορπάμε χρόνο σε γκρίνια, κουτσομπολιό αντί να κάνουμε κάτι για εμάς και για τους γύρω μας;
  • Γιατί κάθε τι νέο αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και αρνητικότητα εώς ότου μας επιβληθεί με το ζόρι; Γιατί φοβόμαστε τις διαφορετικές ιδέες;
  • Γιατί δεν παίρνουμε ρίσκα και δεν τολμάμε να μιλήσουμε; Γιατι δεν προσπαθούμε να εξελιχθούμε αντί να προσπαθούμε να γκρεμίσουμε τον άλλο;
  • Γιατί κρυβόμαστε από τις ευθύνες μας πίσω από τις οθόνες των Η/Υ;
  • Γιατί δεν προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι , να διαβάσουμε περισσότερο και αντιμετωπίζουμε την δουλειά σαν αγγαρεία;
  • Θέλουμε να πάμε μπροστά σαν άνθρωποι και επαγγελματίες ή ψάχνουμε δικαιολογίες για την επερχόμενη αποτυχία μας χωρίς καν να προσπαθήσουμε να πετύχουμε;

Ξαναλέω :  Δεν αναφέρομαι στο σύνολο αλλά σε κάποιους που επηρεάζουν το σύνολο και δεν ασχολούμαι με συγκεκριμένα πρόσωπα.

Άλλα ξεκίνησα να γράφω και άλλα έγραψα τελικά. Η αυτοκριτική δεν κάνει κακό όμως. Ίσως έτσι να διορθωθούν κάποιες καταστάσεις , γιατί αν περιμένουμε άλλους να τις διορθώσουν για εμάς….κλάφτα Χαράλαμπε.

Advertisements

One response to “Ο δικηγόρος του διαβόλου-μιά άλλη άποψη για τις δικές μας ευθύνες (αυτοκριτική)

  1. Pingback: Εν θερμώ « AthinaiRadio.com·

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s