Τα Ναυτιλιακά γραφεία στον Πειραιά – πόσο σημαντικά είναι


Σημείωση: Άρθρο που το μεγαλύτερο κομμάτι του, πέρασε στο ΒΗΜΑ (Κυριακή 6/6/2010) .

Σύμφωνα με πρόχειρους υπολογισμούς και σχετικά δημοσιεύματα , ο αριθμός των ναυτιλιακών εταιριών στον Πειραιά  (ποντοπόρος ναυτιλία) ανέρχεται στις 1200 ενώ σύμφωνα με το Τμήμα Ναυτιλιακών Σπουδών του Πα.Πει.: “Σήμερα ο αριθμός των υπαλλήλων στις 4000, τουλάχιστον, ναυτιλιακές εταιρείες του Πειραιά ανέρχεται σε 40.000 περίπου άτομα”.  Συνολικά σε ναυτιλιακές & παραναυτιλιακές επιχειρήσεις, απασχολούνται περί τους 180.000 υπαλλήλους.

Οι παραπάνω αριθμοί έστω και με μικρές αποκλίσεις είναι αρκετοί για να δώσουν στον καθένα από εμάς να καταλάβει την σημαντικότητα του κλάδου για την οικονομία του Κράτους αλλά και την Κοινωνία γενικότερα, δικαιολογώντας τον χαρακτηρισμό που αποδίδεται  στην ναυτιλία, αυτόν  της “Βαρυάς Βιομηχανίας”.

Η συνέχιση της παρουσίας των εταιριών στον Πειραιά και την ευρύτερη περιοχή του, ειναι απολύτως αναγκαία. Απασχόληση , σημαίνει χρήμα και χρήμα σημαίνει κίνηση στην αγορά. Ειδικά σε περιόδους σαν αυτή που διανύουμε, λάθη δεν συγχωρούνται. Και όλα τα παραπάνω , φυσικά, ανεξάρτητα από το άν μια ναυτιλιακή έχει σηκώσει την ελληνική σημαία ή οχι. Σε μια εποχή που οι έλληνες ναυτικοί είναι δυστυχώς μειοψηφεία , το τι σημαία φέρουν τα βαπόρια μας, ίσως είναι το λιγότερο κακό.

Σχετικά –και ανοίγω παρένθεση- με τους έλληνες ναυτικούς, με μεγάλη θλίψη παρατηρείται τα τελευταία 20 χρόνια η ραγδαία μείωση του αριθμού τους και η σχεδόν απαξίωση του ναυτικού επαγγέλματος και τρόπου ζωής. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι, και όλοι όσοι μπλέκονται στον κλάδο έχουν ευθύνες . Νέες νομοθεσίες, λιγότερες απαιτήσεις στην επάνδρωση των πλοίων (όχι μόνο της ελληνικής σημαίας αλλά παγκοσμίως), το κοστος vs κέρδος , η ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε., η αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου στην στεριά κ.α. είναι κάποιοι από αυτούς. Εκτός της Ελλάδας, ναυτικοί και άλλων ισχυρών χωρών τείνουν να εκλείψουν: Ιταλία , Ολλανδία, Σκανδιναβικές χώρες, ενώ την θέση τους παίρνουν συνάδεφοι απο Λετονία , άλλες Δημοκρατίες της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. και Ινδία. Χώρες με σαφώς χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο, που τα χρήματα που κερδίζει κάποιος ως ναυτικός μετράνε ακόμα. Κλείνει η παρένθεση.

Για να διατηρηθούν όμως –ειδικά οι μεγάλες εταιρίες της ποντοπόρου- στον Πειραιά χρειάζονται προυποθέσεις και η πλήρωση , δύο τουλάχιστον βασικών όρων:

Α. Κίνητρα από το Κράτος.
Β. Προσωπικό να στελεχώσει τα γραφεία.

Για το κομματι των κινήτρων από την πολιτεία προς τους εφοπλιστές δεν θα ασχοληθώ. Πρέπει όμως να σημειώσω πως ότι και να κάνουμε δεν πρέπει να βασίζεται μόνιμα, στον ευελπιστούμενο “πατριωτισμό” τους. Άλλωστε συζητάμε για επιχειρήσεις και όπως έφυγαν για τα βαλκάνια και αλλού , εταιρίες με διαφορετικό αντικείμενο, έτσι θα μπορούσε να γίνει και σε αυτή την περίπτωση. “Παράδεισοι” για να τις φιλοξενήσουν –εάν χρειαστεί- υπάρχουν αρκετοί στην καρδιά της Ευρώπης , ενώ είναι βέβαιο πώς κόσμος για την επάνδρωσή τους δείναται να βρεθεί και εκτός Ελλάδος. Σαφέστατα, όχι με την ίδια πείρα κα μεράκι , αλλά και αυτό λύνεται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα χωρών στην Ευρώπη (εκτός της κλασσικής Κύπρου) είναι η Γερμανία , η Δανία , Η Ελβετία κ.α. που διατηρούν ειδικό καθεστώς που αφορά την σύσταση και λειτουργία Ναυτιλιακών Εταιριών. Εξ’ού και η άνθιση της  ναυτιλιακής δραστηριότητας εκεί.

Το προσωπικό όμως για να στελεχωθούν τα γραφεία , είναι και θα παρεμείνει επί της ουσίας αρμοδιότητα των πλοιοκτητών. Και σε αυτό θα τους ζητηθεί ευθύνη στο μέλλον εφόσον αποτύχουν. Εκείνοι είναι που με τις απο δώ και μπρός κινήσεις τους θα καθορίσουν , εάν και εφόσον οι ναυτιλιακές του Πειραιά θα συνεχίζουν να ανθήζουν ή θα μαραζόσουν , εάν η ελληνική ναυτιλία θα πάει και άλλο μπροστά σε επίπεδο παροχής υπηρεσιών στην στεριά ή  όχι.
Ως τώρα , με έμπειρα στελέχη προερχόμενα κυρίως από την θάλασσα οι ελληνικές εταιρίες αντιμετωπίζουν με πρωτοφανή επιτυχία την καθημερινότητα των πλοίων και παρέχουν στους πελάτες τους κορυφαία εξυπηρέτηση σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν είναι τυχαίο πως οι σημαντικότεροι ναυλωτές και Oil majors  διατηρούν άριστες σχέσεις με την ελληνική ναυτιλία και προτιμούν αυτή να συνεργαστούν παρά οποιαδήποτε άλλη. Εξαιρέσεις υπάρχουν φυσικά στον κανόνα .

Τα έμπειρα όμως στελέχη των γραφείων σιγά-σιγά (ευτυχώς όχι τόσο γρηγορα όσα τα έμπειρα στελέχη των πλοίων) αποσύρονται από την ενεργό δράση και με γεωμετρική πρόοδο κάποια στιγμή δεν θα επαρκούν ή χειρότερα δεν θα υπάρχουν. Ο συνειρμός είναι απλός  : Λιγότεροι ναυτικοί στα πλοία σημαίνει πως και λιγότεροι ναυτικοί
Θα μπορούν να βγούν στα γραφεία. Αν δεν υπάρχουν Έλληνες αξιωματικοί , πώς θα βρεθούν Πλοιάρχοι και Μηχανικοί για τις αντίστοιχες θέσεις στην στεριά;

Αφού χάσαμε την σημαία στα βαπόρια μας, ας μην χάσουμε τουλάχιστον και τα γραφεία! Τι κάνουν για αυτό ή τι έχουν σκοπό να κάνουν για αυτό οι πλοιοκτήτες;

Υπάρχει πάντα η επιλογή , οι ελληνικές εταιρίες να αλλάξουν μορφή. Να παραχωρήσουν το μανατζμεντ και να παρέχουν τις υπηρεσίες τους μέσω τρίτων, να συγχωνευθούν και να παραμείνουν απλά οργανισμοί που θα εισπράττουν ναύλα από την μία και θα πληρώνουν τους contractors τους από την άλλη.
Η άλλη επιλογή είναι να χτίσουν το αύριο τους στηριζόμενοι στην παράδοση της δικής μας ναυτιλίας και στο επιτυχημένο μοντέλο που ώς τώρα τους βγάζει ασπροπρόσωπους.

Μπορεί όπως αναφέραμε, τα παλιότερα ικανά και έμπειρα στελέχη να μειώνονται, υπάρχουν όμως ακόμα! Στην Ελλάδα κυρίως που το γνωρίζουμε, και στο εξωτερικό δευτερευόντως (ειδικά με την των τελευταίων ετών μεταναστευτική αιμοραγία σε προσωπικό προς Ευρώπη, Αμερική και Άπω Ανατολή) υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να προσφέρουν , να μοιραστούν και να διδάξουν.

Την δουλειά , την φιλοσοφία της, τα θετικά και τα αρνητικά της. Αυτοί, είναι που επιβάλλεται να μπουν στο στόχαστρο των επιχειρηματιών για να συνεχίσουν το σήμερα και να δημιουργήσουν το αύριο. Αυτοί όμως κοστίζουν και οι ναυτιλιακές πρέπει να φανούν “τολμηρές” με το μυαλό στο “αύριο” προτίστως το δικό τους.
Ίσως αυτό σαν πρόταση να αφορά πλήθος ακόμα επιχειρήσεων άλλου τύπου που θα μπορούσαν να κινηθούν σε τέτοια πλαίσια αντί να προτιμούν την φυγή.

Τα έτοιμα στελέχη εξ Ελλάδος ή όχι μπορούν να πλαισιωθούν με νέα παιδιά με κέφι και διάθεση για σκληρή δουλειά και για πρόοδο.

Η οικονομική κρίση και τα υψηλά ποσοστά ανεργίας , είναι το πλεονέκτημα των ναυτιλιακών εταιριών. Όχι για να προσελκύσουν “φθηνούς” υπαλλήλους , αλλα για να καλέσουν και να αποκτήσουν τους καλύτερους και αξιότερους. Αν το κόστος από μόνο του είναι το κριτήριο, το εγχείρημα θα πιάσει πάτο.
Ο νέος , περισσότερο από τον παλιό, θέλει κίνητρο και όραμα. Και η επιλογή “φθηνών” λύσεων που μάλιστα θα το γνωρίζουν αυτό ως κριτήριο της επιλογής τους , δεν δίνει τίποτε από τα δύο. Δημιουργεί μόνο νοοτροπίες που δεν ταιριάζουν στον χώρο και δεν έχουν μέλλον. Αυτό που δίνει κίνητρο, είναι ο αξιοπρεπής μισθός, η γνώση και η εμπερία που αποκτάει καθημερινά, οι προοπτικές για ένα ισχυρότερο αύριο.

Η προσέλκυση νέων από σχολές & πανεπιστήμια, συναδέλφων από την θάλασσα και η προσέλκυση ελλήνων στελεχών του εξωτερικού , δημιουργεί προφανή οφέλη για όλους :  νέες θέσεις εργασίας , ανάπτυξη της ναυτιλίας και χάραξη πορείας για το αύριο,εμπλουτισμός της με νέες ιδέες, επιπλέον προβολή της και εδραίωση της σημαντικότητάς στης στην κοινωνία.

Ομολογουμένως απαιτείται για μια τέτοιου είδους κατεύθυνση, συνεργασία κράτους και εφοπλιστών.

Advertisements

One response to “Τα Ναυτιλιακά γραφεία στον Πειραιά – πόσο σημαντικά είναι

  1. Pingback: Να φύγετε να πάτε αλλού « AthinaiRadio.com·

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s